خلاصه ، آيهء شريفه ، دليل بر حرمت ورود بىاجازهء اطفال نيست تا بر حرمت نظر اطفال به عورت بزرگان دلالت كند . توضيحى دربارهء ذيل آيهء شريفه دربارهء ذيل آيه هم مىتوان گفت كه از مفهوم آن استفاده مىشود كه در ورود بىاجازه در سه وقت ، گناه هم متوجه مخاطبان و هم متوجه بندگان و اطفال است و همانطور كه گذشت ، توجه گناه فقط به مخاطبان يا فقط به بندگان و اطفال بسيار بعيد است ، ولى از اين آيه استفاده نمىشود كه تمام مصاديق ضمير « هم » مسئوليت دارند ، بلكه مرجع ضمير « هم » دو دسته‌اند ، يكى از آنها بندگان مىباشند كه چون خود بالغند ، مسئوليت اعمال خلافشان با خودشان مىباشد ، و دستهء ديگر كودكان نابالغ مىباشند كه مسئوليت اعمالشان بر دوش اوليائشان مىباشد . خلاصه ، در مورد « و لا عليهم جناح » مفهوم بالجمله قائل نيستيم و مفهوم فى الجمله قائل هستيم و اين امر اشكالى ندارد . 5 ) اشكال دوم مرحوم آقاى خوئى به كلام مرحوم نراقى قدس سرّهما مرحوم آقاى خوئى ( ره ) در اشكال دوم مىفرمايند كه آيهء شريفه اصلًا به مسألهء مورد بحث كه نظر طفل به عورت مرد و زن است ، مربوط نمىباشد ، بلكه موضوع آيه اين است كه چون در آن سه وقت ممكن است مباشرت زن و مرد واقع شود ، نفس ورود طفل در اين گونه مواقع مناسب نيست ، حال خواه نظر به عورت صورت بگيرد و خواه صورت نگيرد . خلاصه ، بين موضوع آيه و موضوع مورد بحث ، عموم و خصوص من وجه مىباشد و ملاك حرمت در آيه چيزى غير از حرمت نظر به عورت است . 6 ) بررسى اشكال دوم توسط استاد مد ظلّه ولى اين اشكال به نظر ما ناتمام است ، چون در آيهء شريفه عبارت « ثَلاثُ عَوْراتٍ